Het sjaarzenleven anno 2018

Nu mijn eerste jaar langzaamaan op z’n einde loopt kan ik terugkijken op het meest bizarre (in de beste zin van het woord) jaar uit m’n leven. Hoogtepunt na hoogtepunt stapelde zich op, evenals de extra kilootjes… Met een glimlach op het gezicht denk ik terug aan de gebeurtenissen die dit jaar zo mooi hebben gemaakt. Sempre, huisweekend, het gezicht van Jules als hij voor 1 uur ‘s middags z’n bed uit moet, Sine Regno en ga zo maar door. Als ik één ding moet benoemen als het leukste moment van het jaar is dat denk ik wel de zwarte piste tijdens Sine Regno met het huis. Thema’s als The Great Gatsby, rapper Sjors, Noord-Korea en Straight Outta Compton zijn slechts het tipje van de sluier. Met z’n allen de piste af -Jacob op het einde zelfs in een winkelkarretje- is een van de momenten thuis die ik niet snel zal vergeten. Naast deze hoogtepunten is er natuurlijk ook de alledaagse sleur. Taakjes doen voor Dees is tegenwoordig een twee keer in de week voorkomend evenement. Ook heeft Dees nog wel eens de neiging elke druppel alcohol in het huis soldaat te maken om daarna iedereen in het huis van top tot teen te slopen met een ongekende tirade. Ik quote: “Sebastiaan, ik ga ervoor zorgen dat jij nooit meer kan neuken in Leiden.” Aanleiding voor deze uitbarsting? Sebastiaan wilde geen nieuwe fles jenever voor onze lieve werkster aanslepen. Lijkt mij dan ook een meer dan terechte opmerking.

Als tapper in de Hifi sta ik Vincent graag bij op de vleiende dinsdag- en donderdagavonden. Ook als CoCopromo (lees: sjouwfeutje) help ik Olivier om zoveel mogelijk scholieren binnen te hengelen voor komend jaar. Dit heeft afgelopen week dan ook een geslaagd open feest als resultaat gehad. Het darttoernooi was voor mij persoonlijk geen succes; ik werd er in de voorrondes faliekant uitgeknikkerd door een knor van Gerecht 5. Niet zo Vo voor mij. De avond eindigde dan ook om 12 uur in de fusie rillend onder een dekentje. De studie lijdt af en toe een beetje onder al deze corpulente activiteiten, maar dat is uiteraard bijzaak.

Op de maandag en woensdag vind ik mijn jaargenoten Ole en Jules regelmatig met een verwarde blik tot in de kleine uurtjes op de tent. De baco-trein nadert zijn eindpunt dan al. Bij thuiskomst bespreken we gedrieën de avond onder het genot van een verhaal van Ole over Ole, het geklaag van Jules over hoe zwaar het leven is en een dubbelbelegd boterhammetje met extra mayo voor mij. Zo ziet de avond eruit, en zo hoort die er ook uit te zien. Ik vind het heerlijk.

 

 

, ,

Praeses Coco spreekt: feesten met prefabs

Gisteravond, 14 april jl., was de tweede editie van het Minerva Introductiefeest. Dit feest is een mogelijkheid voor de prefabs om alvast een kijkje te nemen op de plek waar zij de komende jaren hun waardigheid meermalen zullen verliezen. Een avond die altijd vol staat met piepjonge meisjes die onder handen worden genomen door net iets te oude gasten en waarbij het braaksel van scholieren rijkelijk vloeit. U begrijpt, een waar festijn om te mogen bijwonen. De organisatie van deze feesten en de organisatie van de El Cid-week zijn de taken waarmee de Contact Commissie (Coco) belast is.

Afgelopen zomer kreeg ik terwijl ik in Zwitserland zat een appje vanuit Leiden dat er ‘corpspost’ voor me lag, en of ze deze mochten openmaken. De brief bevatten de vraag of ik het komende jaar de rol van Praeses Coco op me wilde nemen. Een hele verassing, omdat ik me voor een andere functie had opgegeven omdat de Praeses normaal ouder is. Desalniettemin was het een vraag waarover ik geen seconde heb getwijfeld en tot op vandaag geen seconde spijt van heb gehad!

De afgelopen El Cid-week heb ik meegelopen met de oude Coco zodat ik alvast m’n eigen visie kon vormen op de organisatie en invulling van de El Cid. Nadat mijn groepsgenoten een aantal weken later werden aangesteld konden we beginnen met de eerste voorbereidingen. Nu, ruim een halfjaar later, zijn we ‘intern’ gegaan. Dit betekent elke dag van 10:00 tot 16:00 op het ‘Hok’ (onze ruimte op de Tent) zitten om allerlei verschillende zaken te regelen. Hierbij kan u denken aan afspraken met arrige managers van middelmatige artiesten tot acquisitiegesprekken die over duizenden euro’s gaan. Het voordeel van Praeses zijn is hierbij dat ik me overal tegenaan kan bemoeien, en de zaken uit handen kan geven waar ik geen zin in heb. Ik moet zeggen, dit bevalt me zeer! 😉

De El Cid-week van 2018 belooft een schitterende week te worden met duizenden bezoekers, bijzondere optredens en een pand dat wordt omgetoverd tot een ware speeltuin. Tijdens deze week gaan wij ons uiterste best gaan doen om er een onvergetelijke tijd van te maken waarbij we uiteraard zoveel mogelijk Leden gaan binnen hengelen! Mocht u rond die tijd in de buurt zijn, kom dan vooral een biertje drinken op het dakterras en aanschouw het zelf!